Corrie is vergeten door haar omgeving. Niet iedereen kan omgaan met dementie
Hierbij een verslagje vanuit een gesloten afdeling in een verpleeghuis ergens in Nederland..
We noemen haar ‘de directeur’. Je merkt aan alles dat ze vroeger een belangrijke leidinggevende functie heeft gehad in het bedrijfsleven. Onberispelijk gekleed zit ze ’s morgens al om half negen klaar voor het ontbijt. Haar ‘werktas’ naast haar. Daar stopt ze zo meteen haar lunch in. Twee bruine boterhammen met kaas en een plakje ontbijtkoek. Aan de middagploeg de taak die er dan weer uit te vissen, want ze worden nooit opgegeten.
Corrie houdt graag het overzicht en vertelt de andere bewoners het liefst wat ze moeten doen. Niet dat daarnaar wordt geluisterd, maar ze probeert het wel. Dan ontstaat er wel eens frictie. Zoals er wel vaker kleine schermutselingen ontstaan tussen bewoners. In de ochtend loopt ze meestal haar rondje door het huis. Iedereen kent haar. Ze inspecteert even de stafkamers en vraagt dan of er nog belangrijke punten zijn. Er is in het huis een opendeurbeleid, dus ze is overal welkom.
Iedereen te laat
“Tss, wat is iedereen weer laat!” zegt Corrie geërgerd terwijl ze haar cracker met jam smeert. “Ah, de anderen zijn nog een beetje moe, laat ze nog maar even lekker slapen. Hoe laat ga je naar je werk?” vraag ik. Ze kijkt op de twee horloges om haar pols. “Over een halfuurtje.” “O, gelukkig, dan heb je nog even tijd. Wordt het een drukke dag?” Ze reageert niet meer, want ze leest de krant, ondersteboven. Haar bril bovenop haar hoofd. “Zeg, is je moeder hier niet?” vraagt ze even later terwijl ze me fronsend aankijkt. “Je weet toch wel dat je hier niet zomaar mag komen?”
De bewoners hebben vaak last van de drukte en het andere ritmes rondom bijvoorbeeld feestdagen. De feestmaand is ook een maand waarin sommigen zich extra eenzaam kunnen voelen, ook mensen met (ver)gevorderde dementie. Corrie is ook vergeten. Krijgt nooit bezoek. Is nooit getrouwd geweest, heeft geen kinderen en vriendinnen zijn al lang geleden afgehaakt. Niet iedereen kan nu eenmaal omgaan met dementie.
Nooit meer bezoek
Ik blijf daar als verzorgende moeite mee houden. Tuurlijk, het is lastig om een geliefde met dementie te bezoeken, maar de eenzaamheid en het verdriet van geen bezoek krijgen terwijl de andere bewoners een tafel vol hebben… Ik hoorde laatst een bekende Nederlander op tv zeggen dat hij niet meer zo vaak op bezoek gaat bij zijn moeder met dementie, omdat hij dat moeilijk vindt en zij toch niet meer weet wie hij is. Hij vroeg zich af: wat heeft ze er dan aan?
Nou, ik kan je zeggen: meer dan je denkt! Ik snap deze redenatie niet. Jij weet toch dat het je moeder is? Ben je vergeten wie ze was en wat ze voor je heeft gedaan?! Bezoek is voor bewoners fijn, want dan krijgen ze even exclusieve aandacht. Dat proberen wij ze ook te geven, maar hoe fijn is het als je familie langskomt en iets met je doet wat je echt leuk vindt?
Corrie loopt naar de koelkast en trekt hem open. “Er moeten weer boodschappen worden gedaan, zie ik.” “Ja klopt, maar moet je niet gaan? Anders kom je nog te laat.” “O ja, bedankt, ik ga snel. Zorg jij dat het hier nog even opgeruimd wordt?!” Ik knik en zwaai haar uit. Daar gaat ze. De gang door. Tas in de ene hand, pantoffels nog aan.
Bron; Margriet
